Adoptieverhalen

Shiva



 Hallo Nelly,

Het is intussen al bijna 6 maanden geleden dat we onze poes bij u zijn komen halen. Toen heette ze Porschke denk ik. Nu heet ze Shiva. Ze heeft maar een paar weekjes moeten wennen en voelt zich nu heel goed. Ik denk dat ze de liefste kat op aarde is, of toch in Kessel-Lo. Wij zijn allemaal heel gelukkig. Dankjewel.
Goeie moed nog voor de verzorging van alle andere poezen. Jullie doen goed werk.

lieve groet,

Margunn, Han, Mikko, Thorben en Shiva


 
--------------------------------------------------------------------------------
 

SELMA

Onze kattin Selma is 2 jaar oud en via Nelly bij ons terecht gekomen begin januari 2011, putje winter. Ze is heel rustig en mettertijd heeft ze haar plaatsje gevonden bij ons, liefst op de kast. Van daaruit kan ze alles in ogenschouw nemen. Geen één van onze andere katten die op de kast springt, alleen Selma. Dus dan maar mijn decorstukken verplaatst zodat ze zich goed voelt.

Het heeft zijn tijd nodig gehad voor ze uit zichzelf begon rond te lopen. Ze wilde altijd in een hoekje kruipen en dan liefst op een koude plaats waar ze dan lange tijd bleef zitten. Mijn man heeft haar aangeleerd dat ze op een warmere plaats moest gaan zitten vb op de bank. Eens dat evolueerde, na 2 maanden, heb ik ze letterlijk moeten buiten zetten want ze was wel nieuwsgierig maar geweldig schuw. Ze ging altijd terug naar binnen. De veranda, daar was ze al wel aan gewend.

Bij zonnig weer waren we in de tuin aan het werken als ik ze buiten zette zoals altijd. Maar in plaats van haar direkt binnen te laten liet ik de deur een tijdje gesloten met het idee van “ze moet maar eventjes wennen aan de tuin”. Na een tijdje geen Selma meer te zien. Een week is ze weg gebleven en dan stond ze ineens terug aan de achterdeur. Zo met een verwonderde blik van ‘was het hier dat ik ben geweest’. Ze kwam heel gemakkelijk terug binnen van zodra ze de eetkorrels hoorde vallen in het eetkommetje.

Sindsdien gaat het binnen en buiten lopen als vanzelf en is ze veel levendiger geworden. Dus die week rondlopen buiten is een geluk bij een ongeluk geweest achteraf bezien. Ze zal haar tuinplan van buiten kennen!

Ze staat ’s morgens zelfs als eerste aan de deur om buiten te gaan en ze is ook direkt binnen ’s avonds. Ze laat zich niet domineren door de andere katten en is zeer rustig in de omgang. Ook niet meer gespannen als je haar in je armen sluit. Wat een verandering.

Zeer eigenaardig hoe de andere katten reageerden op de nieuwe aanwinst die geen kitten meer was.

Nelly, geweldig werk dat je daar doet.

Mariake 31 maart 2011





SUSHI
Intussen al een hele tijd geleden (meer dan een jaar!) adopteerden wij Sushi van bij Nelly. Ze was toen ongeveer 14 weken en was samen met haar 2 zusjes en 2 

broertjes achtergelaten in een doos aan de kant van de weg. Onbegrijpelijk, want het waren stuk voor stuk prachtige katjes! We gingen eigenlijk kijken voor Intussen al een hele tijd geleden (meer dan een jaar!) adopteerden wij Sushi van een katertje, maar zodra we de gezusters lapjeskat zagen, waren we verkocht! Tussen de drie kiezen was ook niet zo moeilijk, Sushi begon meteen te spinnen als we haar oppakten!




Ze is intussen iets meer dan een jaar bij ons en ze is niet meer weg te denken uit ons leven! Ze groeide op van een hyperactieve kleuter tot een eigenwijze maar superlieve madame!


Toen onze kleine meid ongeveer 8 maanden was, kwam ze op een dag niet meer naar huis. Wij waren natuurlijk in alle staten, alle mogelijke doemscenario’s spookten door ons hoofd. Gelukkig reageerde een buurtbewoner op de briefjes die we verspreidden en na 4 dagen vonden we haar levend en wel terug! Ze was uitgehongerd en doodmoe, maar zo blij om ons te zien!


Ongeveer een maand later kwam er een hond bij in ons gezin. Dat was niet meteen grote liefde, maar intussen kunnen ze elkaar niet meer missen! Sushi gaat twee keer per dag mee wandelen als we de hond uitlaten en als ze thuiskomt van een patrouille door de tuin, gaat ze recht op hem af om kopjes te geven.


Kortom, alles gaat supergoed met haar! Bedankt Nelly dat je haar onder je hoede genomen hebt!
*************************************************************
Kleine Sushi nog bij Nelly

Sushi bij ons thuis

Sushi de levensgenieter

Zino en Sushi

Puber-Sushi in de tuin


--------------------------------------------------------------------------------
MIENTJE

Lutgard heeft dit katje  Mientje een gouden mandje bezorgd, en als ze eens tijd heeft zal ze een mooi  verhaal bij de foto's maken


--------------------------------------------------------------------------------------
OSCAR
Ongeveer een maand geleden hebben wij Oscar geadopteerd. Wij zijn in september gaan samenwonen en hebben toen een straatkat (Eliza) in huis genomen. Omdat wij allebei voltijds werken, besloten we om een Eliza wat gezelschap te bezorgen. Ik vond Nelly's contactgegevens via poezennetwerk. In het begin was Oscar wat bang, hij bracht veel tijd door onder de zetel. Maar we mochten hem daar wel aaien en na enkele dagen kwam hij steeds meer en meer tevoorschijn. Na een goeie week was het ijs volledig gebroken en sindsdien is Oscar onze lieve speelvogel. Hij is dol op aandacht, knuffels en spelletjes. Tussen hem en Eliza verliep het eerst wat stroef, maar nu kunnen ze zonder problemen met elkaar leven en kruipen ze 's nachts allebei in ons bed. We zijn dus héél erg tevreden. Als je een straatkat in huis neemt is het in het begin iets meer werk, maar het is het zo waard! Eens ze je vertrouwen, zit je goed voor het leven en krijg je emmers affectie! Ik hoop dat de schatjes bij Nelly die wij niet hebben kunnen meenemen ook snel een leuke thuis vinden. Dan kunnen ze net als Oscar nu gelukkig liggen spinnen in de zon.






--------------------------------------------------------------------------------------

Een poezenverhaal


Wij zijn echte kattenliefhebbers. Al meer dan dertig jaar loopt er één of meerpoezen bij ons in en uit.

Ons getijgerd katertje Flipke was net geen jaar oud toen het verdween. Wij haddenhet poesje gehaald in Werchter, VZW Dieren in Nood. Hij was een fantastischemuizenvanger. Ook kleine ratten moesten er aan geloven. En in het prillevoorjaar bracht hij op één week tijd doodleuk acht landkikkers (die aan hetparen waren in de vijver), gewoon in ons bed. Dan moest ik ‘s nachts opstaan om de dieren weer in de vijver uit te zetten. Hij beet de kikkers niet dood. de diertjes waren ook niet gekwetst.


Op een morgen is ons katertje niet meer naar huis gekomen. We hebben natuurlijk overal gezocht en hoe langer de tijd verstreek, hoe minder hoop we hadden…..
Grootverdriet alom.

Heel vlug hebben we een nieuw poesje gekregen, dit maal van Nelly. We noemden het Sepke. Een lief katertje, ook getijgerd. Maar ook deze maal is het diertje,toen het pas één jaar was, verdwenen. We hebben er veel verdriet om gehad. Dat waren nu al twee poesjes op één jaar tijd.

Wat er met onze katertjes gebeurd is zijn we nooit te weten gekomen. Eerst dachten we er aan geen nieuwe poesjes meer te nemen, maar we misten toch die kleinerakkers.


Na veel beraad zijn we weer bij Nelly beland die een zwart-wit katertje had,waarvan de zwerfmoeder overreden was en dat liefdevol opgenomen werd doorAnita, die het diertje met de papfles de eerste weken gevoed heeft. Nadien is het dan bij Nelly toegekomen, omdat Anita al genoeg poezen had. Na enkele wekenbracht Nelly het katertje dan bij ons. De eerste dag was hij zeer schuw en kroop overal onder, maar de volgende avond sprong hij spontaan op mijn schooten begon zielsgelukkig te spinnen.

Van toen af was onze Wietse het liefste katje dat er bestaat.
En waarschijnlijk ook het gelukkigste.
Hij kan altijd binnen en buiten via het kattenluikje, slaapt gewoonlijk bij ons in bed, en piept wanneer hij binnenkomt.

Wij zijn zeer tevreden met onze Wietse en we hopen dat hij ook niet verdwijnt binnen een paar maanden, zoals zijn beide voorgangers.


Francine

--------------------------------------------------------------------------------------
FLOR

In maart hebben mijn vriend en ik Flor geadopteerd. Ik ben altijd opgegroeid met katten en toen we gingen samenwonen mistte ik het gezelschap een huisdier. Ik wilde een kat adopteren en via de dierenarts van mijn ouders kwam ik bij het poezennetwerk terecht. Op de site had ik een hele mooie kater zien staan en we besloten om een kijkje te gaan nemen bij Nelly. Daar aangekomen bleek de kater nog niet gesteriliseerd te zijn. Nu had ze wel twee andere katten in de aanbieding, een kleine witte rosse kater en een kattin. We vielen als een blok voor het kleintje dat zo schuw in zijn kooitje zat. Thuisgekomen kroop hij achter alles waar hij achter kon. Na een week durfde hij uit de badkamer te komen en zat hij onder tafel op een stoel en daar heeft hij ook weer een goede week geleefd. Maar hij bleek een stoere bink te zijn. Na een kleine maand was het huis niet meer veilig voor hem. Flor is een echte aandachtstrekker, hij wordt graag geaaid, geknuffeld en hij ligt graag tegen ons aan, maar verlegen blijft hij wel! Je moet zijn aandacht verdienen en naar mensen die hij niet kent, komt hij dus niet (of ze moesten een snoepje hebben). Hij is de liefste kat ter wereld voor ons en we zouden niet meer zonder hem kunnen.


(Foto's volgen nog :))


-------------------------------------------------------------
POE

Hallo,


Onze poes was elf jaar oud en helaas hebben we haar moeten laten inslapen. Een babypoes in huis nemen zagen we echt niet zitten, er zijn trouwens zoveel poezen die nog geen thuis hebben. Daarom gingen we kijken bij Nelly. Ze had enkele poezen in opvang, waaronder ne mooie rosse (al gecastreerde) kater.


De kinderen hebben gekozen, dat ging hij worden, onze nieuwe kat. Na een beetje wikken en wegen gaven we hem de naam “Poe”

De eerste week ging het wel een beetje moeilijk. Poe had altijd buiten geleefd. Hij was erg bang. Hij bracht de hele dag onder de zetel door. Maar als ’s avonds als de kids naar bed waren kwam hij een kijkje nemen. Na een week of drie kwam hij overdag ook al eens piepen. Elke dag boekten we vooruitgang en zo werden we stilaan de beste vrienden.

Na een week of vijf was hij niet meer te houden, hij stond steeds te miauwen om naar buiten te kunnen gaan. Dus hebben we de knoop maar doorgehakt. De eerste avond ben ik hem gaan vangen. Maar de dagen daarna kwam hij netjes ’s avonds binnen.

Nu is het of hij al jaren bij ons woont. Hij is nog wel bang bij bruuske bewegingen maar verder is hij super lief, een leuke speelvogel maar ook een echte knuffelbeer.

We zouden hem voor geen geld van de wereld meer willen missen.
Jan, Leen, Lotte en Eline.









BAVO

                                                                      Juli 2011

                                                                        September 2012
Een jaar geleden op het einde van de zomervakantie adopteerden wij Bavootje. Hij was toen een ongeveer 6 weken oude kitten, die met zijn zusjes bij Nelly verbleef. Voor ons was het liefde op het eerste gezicht. We vonden Bavo een leuke naam. We hebben die behouden, ook al noemen we hem vaak “onze kleine boy”. De eerste dagen bij ons thuis miste ons katertje zijn nestgenootjes en was hij af en toe spoorloos. Hij verstopte zich in een oude radio of verborg zich onder onze keuken. Bavo glipte onder de klapdeur van de vaatwasmachine door en raakte vervolgens niet meer onder de keuken uit. Omdat hij niet van zich liet horen, hadden wij er het raden naar waar hij zich bevond. Tot hij (wellicht van honger) begon te janken. We hebben een plank opgebroken om hem uit z’n benarde positie te bevrijden. Na enkele dagen overwon zijn nieuwsgierigheid zijn angst. Hij trok op verkenning uit en raakte aan ons gewoon. Hij werd speels en aanhankelijk.


Omdat we niet wilden dat hij voor nakomelingen zou kunnen zorgen, lieten we hem begin dit jaar (januari 2012) knippen en tegelijkertijd chippen. Bavo heeft nu zijn eigen Europees dierenpaspoort. Onze vrees dat ons katertje lui en vadsig zou worden na de castratie, bleek ongegrond. Hij is nog even speels als voordien, rent door de tuin achter alles aan dat beweegt. Hij speelt zeer graag met veren van vogels. Op een gegeven ogenblik begon hij zich vaak te krabben. Daardoor kreeg hij wondjes in zijn hals. Volgens de dierenarts leed onze Bavo aan een huidaandoening. Na een aangepast dieet is hij van die kwaal verlost en nu is Bavo een kerngezonde kater van 1 jaar oud en glanst zijn pels als nooit tevoren. Overal waar wij zijn, wil hij erbij zijn. Ook buiten. Bavo blijft altijd in de buurt van ons huis. Hij kan goed opschieten met de andere katten in de buurt. Het geeft ons een goed gevoel, dat hij niet voor nakomelingen kan zorgen. Er zijn al zwerfkatjes genoeg.  Wij kunnen onze Bavo niet meer missen!


Guido